Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Εσύ τον κάλυπτες τον «Κατσούρ»;



Αν το σύστημα που έμεινε στην ποδοσφαιρική ιστορία ως «1η παράγκα» – του Θωμά, που λέει και το σύνθημα – και βρήκε το ιδεολογικό του καταφύγιο στη λακωνικής σοφίας ρήση του πατρός Σπάθα για τον Ολυμπιακό και το Αιγάλεω εγκαινιάστηκε επίσημα τον Δεκέμβρη του ’96 με το μνημειώδες πέναλτι του Παπουτσέλη, η «2η παράγκα», του γνωστού Αχιλλέα, γιορτάζει σήμερα. 
Όχι την ιδρυτική της πράξη (αυτή είχε προηγηθεί το καλοκαίρι που ανέλαβε ο Βαγγέλας…), αλλά την de facto αναγνώρισή της.




Πέρασαν κιόλας 3 χρόνια από τη βραδιά που το βιβλίο των κανονισμών ξαναγράφηκε κι άλλαξε μια για πάντα: ήταν 19 Φεβρουαρίου 2011 στο «Καραϊσκάκης» όταν η κορυφαία ever σύνθεση διαιτητών που είδαν ποτέ τα ελληνικά γήπεδα κατάφερε να αλλοιώσει τόσο εντυπωσιακά και τόσες φορές μέσα σε 90 μόλις λεπτά αγώνα ένα αποτέλεσμα. 
Καλόπουλος, Τρύφωνας, Σαραϊδάρης, τα παιδιά που λίγο αργότερα ο Αχιλλέας αξίωνε να προστατεύσει ο Βαγγέλας… Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός 2-1, επική νίκη των «ερυθρολεύκων» που «κλείδωσαν» τότε το 1ο πρωτάθλημα του προέδρου – επενδυτή. Εκείνο το βράδυ, ως κι εγώ από το σπίτι μου κάλυπτα τον Κατσουράνη…
Εσφαλμένες αποφάσεις σε γήπεδα έχουμε δει πολλές και μ’ αυτούς που μπλέξαμε, έχουμε να δούμε ακόμη περισσότερες. Μάλιστα αρκετοί εξ ημών έχουμε πλέον αναπτύξει σχετική ανοσία στο να πλαστογραφούν διαιτητές την ποδοσφαιρική ιστορία. 


Σαν σήμερα, όμως, 3 χρόνια πριν, ήταν η μοναδική φορά στα χρονικά που η πλαστογραφία έγινε τόσο ανερυθρίαστα, τόσο αισχρά. Ο κανονισμός περί οφσάιντ άλλαξε: δεν αρκούσαν οι 4 που, όπως αποδείχτηκε, κάλυπταν τελικά τον Κατσουράνη… Ο κανονισμός όριζε τότε πως ναι μεν «ένας ποδοσφαιριστής υποδεικνύεται οφσάιντ όταν δεν καλύπτεται από 2 αντιπάλους», με τον διευκρινιστικό αστερίσκο όμως πως «όταν αμύνεται ο Ολυμπιακός, θα πρέπει να καλύπτεται από 5»! Αντιστοίχως, «κάθε που ο Ολυμπιακός επιτίθεται, ο κανονισμός του οφσάιντ καθίσταται ανενεργός». Ρωτήστε και τον Ολαϊτάν…


Ήταν η 1η σεζόν του Βαγγέλα, ο οποίος είναι αλήθεια πως εκείνο το καλοκαίρι είχε επενδύσει αρκετά: για να καλύψει τα χρέη του Σωκράτη, για να κάνει 2-3 ακριβούτσικες μεταγραφές, άσχετα αν δεν πολυέπιασαν (βλέπε «Ριέρα»), κυρίως όμως για να οργανώσει το νέο σύστημα του Αχιλλέα. Το σχέδιο βιωσιμότητας της ερυθρόλευκης ΠΑΕ προέβλεπε πως η ομάδα έπρεπε πάση θυσία να εξασφαλίσει τα 20-25 εκατ. ευρώ του Τσάμπιονς Λιγκ. 

 
Όπερ και εγένετο… Ο Βαγγέλας δεν χρειάστηκε ποτέ ξανά να βάλει χέρι στην τσέπη. Εκείνο το βράδυ είχε τόσο άγχος και το «έπνιξε» με τόσο ουίσκι που στάθηκε αδύνατο να το κρύψει όταν μετά το ματς εμφανίστηκε μπροστά στις κάμερες κι αποτόλμησε εκείνο το μυθικό «διδάξαμε ήθος»… Τα χρήματα της ΟΥΕΦΑ να είναι καλά, ο πρόεδρος – επενδυτής το «παίζει» έκτοτε γαλαντόμος με τα λεφτά των άλλων…



Εκείνη τη βραδιά, ωστόσο, λέρωσε πολλά βρακάκια: ερχόμενος από μεγάλες νίκες επί ΠΑΟΚ (0-1) και ΑΕΚ (3-1), ο Παναθηναϊκός βρέθηκε να χάνει στο ημίχρονο από τον Ολυμπιακό, αλλά στο 2ο μέρος το «Καραϊσκάκης»… κατηφόρισε. 1-1 ο Λέτο, ευκαιρίες ο Σισέ, κάπου εκεί στο 80’ 1-2 ο Κατσουράνης, «οφσάιντ» ο Τρύφωνας!


 Οι σχολιαστές της αλήστου μνήμης ΝΕΤ τα «μάσησαν»: το πλάνο ήταν «πολύ κλειστό» και δεν φαινόταν, ο Πάρντο είχε βγει, άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Οι 3 από τους 4 του Ολυμπιακού, άλλωστε, στέκονταν στη γραμμή. Αμφιβολίες δεν είχαν ούτε στη Θύρα 7… 
Το 1-2 έγινε 2-1, αφού στις καθυστερήσεις το γκολ – οφσάιντ του Τζεμπούρ μέτρησε κανονικά (οι κανονισμοί περί οφσάιντ αναλύθηκαν επαρκώς παραπάνω), το +4 του Ολυμπιακού έγινε +10. Σημειωτέον πως απέμεναν 7 αγωνιστικές για το φινάλε, ο Ολυμπιακός είχε να αντιμετωπίσει ΠΑΟΚ, ΑΕΚ κι Ατρόμητο, ενώ ο Παναθηναϊκός – που είχε νικήσει και στον 1ο γύρο και υπερίσχυε στην ισοβαθμία – είχε τελειώσει από τα ντέρμπι…


Είπαμε όμως: η ανάγκη να γυρίσουν πίσω τα λεφτά της «επένδυσης» ήταν μεγάλη. Δεν ήταν μόνο το γκολ που ακυρώθηκε, δεν ήταν μόνο το χαμένο πρωτάθλημα ή τα λεφτά του Τσάμπιονς Λιγκ που αν είχε σήμερα ο Παναθηναϊκός όλα θα ήταν διαφορετικά. Ήταν το μήνυμα που στάλθηκε τότε προς πάσα κατεύθυνση. Μετά τα 7+5 χρόνια του Σωκράτη, είχε αρχίσει η 4ετία (μέχρι σήμερα – κι έχει ο Θεός για το μέλλον…) του Βαγγέλα. Ο οποίος τελειοποίησε τις παλιές μεθόδους: τους δανεισμούς, για παράδειγμα, ούτε που τους είχε φανταστεί ο Σώκρατες…



Τα όσα έγιναν μετά ήταν απλή «γαρνιτούρα»: η επίθεση στον Σισέ, οι τσαμπουκάδες στον Λέτο (ο Τοροσίδης ακόμη κρύβεται), οι υψηλής περιεκτικότητας αλκοόλης δηλώσεις του Βαγγέλα, όλα έγιναν πιο κατανοητά το καλοκαίρι, όταν «έσκασαν μύτη» κάτι κασέτες. Από τις οποίες, φυσικά, ακούσαμε μόνο ένα απειροελάχιστο δείγμα. Ό,τι δεν «έκαιγε». 



Μάθαμε και το όνομα «Πόπη Παπανδρέου», η οποία είχε το θάρρος να κάνει τη δουλειά που ένα σωρό άντρες δεν είχαν κάνει επί χρόνια και γι’ αυτό κάποιοι κόντεψαν να την «ξηλώσουν». Και φυσικά, 3 χρόνια μετά, υπόδικοι και κατηγορούμενοι εξακολουθούν όχι μόνο να κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά και να πρωταγωνιστούν στην ποδοσφαιρική σκηνή.


Και του χρόνου…

πηγη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου



Πρόσθεσε το banner του Green Voice 13 στο site σου: